گر چه چهل روز گذشت از سفرت، اي گل ما
آتش داغ (عشق) تو خاموش نشد، در دل ما

گر چه چهل روز تو خاموشي و از ما دوري
روشني نيست دگر در دل و در محفل ما

…………………………………

چهل روز از غروب غم انگیز و نابهنگام ستاره پر فروغ بیت عشق الهی گذشت.
خلوتش ناگهانی بود و رفتنش نامنتظره، وجودش افتخار بود و نبودنش مسلخ تلخ ناباوری،
دلش دریای عشق بود و وجودش باران کرامت،
ستاره ای بود که خاموش شد و خورشیدی بود که غروب کرد،
دیگر صدایش از نهایت تاریکی و خلوت به گوش می رسد…

گرچه باورش سخت است ،اما باید یقین داشته باشیم که مصلح خداوند است.